FEELING

มากมายในชีวิต

posted on 01 Apr 2008 18:20 by ouilek in FEELING

 

 

หายไปนานพอสมควรเลยกับบลอคที่มีเรื่องราวมากมายในชีวิตอุ้ย.. นานจนเลยวันที่เป็นวันครบรอบที่อุ้ยมาอยู่ที่นี้.. 1 ปีแล้วสำหรับความทรงจำต่างๆ ที่อุ้ยเลือกที่จะมาทิ้งไว้ที่นี้ ความทรงจำที่ดีและไม่ดี ความเป็นไปต่างๆ สิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัวอุ้ย ทุกๆ อย่างอยู่ที่นี้..

 

ตั้งใจไว้ว่า.. พอถึงวันที่ 29 มีนา อุ้ยจะอัพบลอค เพื่อฉลองที่บลอคอุ้ยอายุครบ 1 ขวบ พอดิบพอดี.. แต่ก็มีเรื่องนั่นเรื่องนี่เข้ามา.. จนหาเวลาว่างให้กับตัวเองไม่ได้.. หรืออาจเป็นเพราะอุ้ยหลงลืมไปว่า.. อุ้ยมีบลอคที่ต้องดูแลอยู่.. แม้ว่าอุ้ยจะนานๆ เข้ามาทิ้ง เข้ามาระบายความรู้สึกไว้ที่นี้..

 

จนมาวันนี้.. มันก็คงไม่ต่างอะไรกับวันที่ผ่านๆ มา หรือปีที่ผ่านมา กับเรื่องราวในชีวิตอุ้ยก็ยังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย.. มีชั่วโมงที่ให้ยิ้ม ให้หัวเราะ และก็ยังได้ร้องไห้เหมือนเช่นเคย.. บางครั้งอยากเล่า อยากบอกทุกอย่าง ความเป็นไปที่เกิดขึ้นไว้ที่นี้.. แต่บางสิ่งบางอย่างอุ้ยก็เพิ่งจะเข้าใจว่ามันไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูด หรือเรียบเรียงให้เป็นตัวหนังสือได้..

ซึ่งมันเลวร้ายมากสำหรับอุ้ยที่จะต้องเข้าใจมันอยู่คนเดียว..

 

วันนี้ถามว่าชีวิตต้องการอะไรเพิ่มมากกว่าแต่ก่อนหรือป่าว.. คำตอบที่ได้ก็มากมายพอสมควร และบางสิ่งบางอย่างที่เคยต้องการมาตลอด ก็ยังไม่เคยได้สักที กลับมานั่งคิดต่อว่าจะรอต่อไปดีไหม หรือจะหยุดที่ตรงนี้ ถ้ารอต่อไป จะต้องรออย่างไม่มีจุดหมายหรือป่าว..

ยิ่งพักหลังมานี่.. หลายสิ่งหลายอย่างสำหรับการกระทำของตัวเองมันต่างจากความคิดมากมาย.. เคยคิดไว้ว่าเด่วจะทำแบบนั้นแบบนี่.. แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ แล้ว มันดันทำอะไรที่ตรงข้ามกับใจ หรือทำอะไรที่ตรงใจมากๆ ที่ไม่ควรจะทำ.. อุ้ยไม่รู้ว่าคนอื่นเคยเป็นเหมือนกันไหม แต่อุ้ยเป็นบ่อย เหมือนควบคุมหัวใจตัวเองไม่ได้

 

อุ้ยคงต้องนั่งคุยกับตัวเองต่อไปเรื่อยๆ เพื่อจะได้คำตอบอะไรบางอย่างให้กับหัวใจตัวเอง.. วันนี้หรือพรุ่งนี้ หรืออาจจะมะรืนนี้ก็ยังไม่รู้.. เหนื่อยๆ นะ ช่วงนี้.. เหมือนต้องคิดคนเดียว อยู่เดียวยังไงไม่รู้.. เหนื่อยกับเรื่องคนอื่น จัดการอะไรให้เค้าได้หมด.. แต่พอมาเรื่องของตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย ที่ทำได้ก็ไม่ได้อยากจะทำ.. มันขัดแย้งกันไปหมด..

ทุกวันนี้แค่คนเข้าใจสักคนยังไม่มี.. เอาแค่เข้าใจตัวเองยังยากเลยนะ จะหวังอะไรกับคนอื่น.. หวังว่าคงไม่ต้องไปหาจิตแพทย์หรอกนะ.. แต่ถ้าไม่มีทางออกจริงๆ ก็ไม่แน่ ถ้าไปหาเค้าแล้วเค้าเข้าใจเรา รับฟังในสิ่งที่เราไม่สามารถอธิบายหรือพูดออกไปให้คนอื่นเข้าใจได้ แล้วเค้าเข้าใจ.. ก็คงดี คงดีมากๆ เลย

 

 

 

นานแล้วที่ไม่ได้ขับรถไปร้องไห้ไป.. แต่มันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้.. อาการแบบนั้นมันกลับมาอีกแล้ว ไอ้อาการที่ร้องไห้ฟูมฟาย ขับรถไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะขับไปไหน มารู้สึกตัวอีกทีก็ไกลมากแล้ว.. เพียงเพราะวันนั้นเราไม่ได้เจอกัน.. และเค้าไม่คิดที่จะมาเจอ.. และสิ่งที่เค้าทำมันไม่ได้อย่างใจที่เราต้องการ..

กลัวจัง.. กลัวว่าวันนึงที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเค้า.. อุ้ยจะต้องเป็นแบบนี้.. กลัวมาก.. กลัวจริงๆ