:: Welcome to Evil-minded Angel Blog ::

เชื่อไหมว่า.. การเขียน Entry นี้มันช่างยากเหลือเกินสำหรับอุ้ย.. อุ้ยไม่รู้จะขึ้นต้นว่าอะไร.. และคิดไม่ออกว่าจะเริ่มตรงไหน ยังไงและจะลงท้ายยังไง.. แต่ละคำแต่ละประโยคที่ถูกกลั่นกรองผ่านสมองส่วนลึก.. ที่ถูกดึงออกมาจากจิตใจและไหลผ่านมาสู่ปลายนิ้ว.. จิ้ม แตะ Keyboard ลงไปในแต่ละตัวนั่นมันช่างยากเย็น.. ยากกว่าครั้งไหนๆ

หรืออาจเป็นเพราะว่าครั้งนี้.. สมองส่วนนึงหรืออาจจะทั้งหมดผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วงในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา.. ทำให้การเขียน Entry ในครั้งนี้เกิดขึ้นจากสมองที่ไม่ค่อยสมประกอบเท่าไรนัก.. ดังนั้นหากมีถ้อยคำใด ประโยคที่ดูแล้วมันงงๆ มึนๆ ไม่รู้เรื่องก็ขอได้โปรดผ่านมันไป.. นั่งมันคงเกิดจากการผสมผสานความรู้สึกภายในจิตใจทำการบวกลบคูณหารกับสมองที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนัก.. เลยทำให้ได้ออกมาแบบนั้น

จริงๆ แล้วอุ้ยเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจข่ายสารอะไรที่มันไกลตัวในความคิดอุ้ยเท่าไรนัก อย่างเช่น เรื่องข่าวต่างประเทศ ราคาน้ำมัน ราคาทองคำ มันจะขึ้นผกพันกันอะไรไม่สนใจ.. หรือการเมืองในต่างประเทศ ในประเทศ ก็อ่านพอให้ได้คุยกับคนอื่นรู้เรื่องก็พอ.. แม้กระทั่งเศรษฐกิจที่ล้มครืนไม่เป็นทางของสหรัฐอเมริกา พี่ใหญ่แห่งทวีป.. ที่สามารถทำให้บรรดาประเทศหยิบย่อยได้รับผลกระทบไปตามๆ กันได้ ไม่ว่าพี่ใหญ่จะเป็นไง ก็จะส่งผลต่อนาๆ ประเทศได้

ก็อีกเช่นเดียวกัน ที่อุ้ยไม่เคยสนใจว่าอเมริกาจะขาดทุนเท่าไร บริษัทยักษ์ใหญ่ในอเมริกาต้องปิดตัวลง หรือแม้กระทั่งสถาบันการเงิน บริษัทการผลิตรถยนต์ที่ภาครัฐของอเมริกาต้องหยอดเม็ดเงินจำนวนมหาศาล เพือประคองให้ธุรกิจดำเนินต่อไปได้ เพราะหากล้มแล้วอาจส่งผลให้สภาพเศรษฐกิจของอเมริกาถึงคราวต้องวิบัติกันไป นั่นอุ้ยก็ไม่ได้สนใจ

และแม้ว่าจะมีข่าวพนักงานใน line product ของหลายๆ โรงงานออกมาชุมนุมปิดถนนประท้วงผู้ประกอบการให้จ่ายค่าชดเชย.. เรียกร้องสิทธิที่พึงได้หลังจากถูกเลิกจ้างอย่างกระทันหัน อุ้ยก็ดูข่าววันแล้ววันเล่าและมองมันผ่านไป.. บอกตัวเองว่า "ชั้นไม่มีทางเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด" ความมั่นใจที่มีอยู่ในสายเลือดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาเสนอหน้าในทันที..

จวบจนฤดูกาลสอบผ่านพ้นไป.. อุ้ยคิดไว้เลยว่าต่อจากนี้จะเป็นปีใหม่ที่อุ้ยจะลัลล้าได้อย่างเต็มที.. จะไปอยุธยาไหว้พระเก้าวัด ขับรถเล่นไปเรื่อยจนถึงสระบุรี แวะชมทุ่งถ่ายตะวัน พร้อมกับเก็บภาพสวยๆ มาฝากเพื่อนๆ Exteen และเย็นย่ำจะไปนอนตากอากาศเย็นๆ แถวๆ ปากช่อง.. ถ้าเวลาว่างจะตีรถกลับเข้ากรุงเทพฯ แล้วเลยไปอัมพวา กินๆ ทุกอย่างที่อยากิน.. นั่งเรือไปดูหิ่งห้อย ให้มันแน่ใจว่าไม่ใช่หลอดไฟต้นคริสมาสต์ มีเวลากลับกรุงเทพฯ หาของขวัญให้ TL ซื้อเสื้อที่แม่บ่นอยากได้มานานแสนนาน อายไลน์เนอร์อันใหม่ให้แม่ เพราะแม่บ่นว่าหมดแล้ว.. ช่างเป็นการวางแผนที่น่ารื่นรมย์มากๆ

แต่แล้วทุกอย่างกลับพังล้มลงไม่เป็นท่า.. เมื่อเวลา 12 นาฬิกาของวันจันทร์ที่ผ่านมา.. หลังจากไม่มีการเรียกประชุม (Friday Meeting) มาหลายอาทิตย์แล้ว ไม่มีการเรียกประเมินพนักงานเหมือนปีที่แล้ว วันนี้.. Boss มาแจ้งข่าวที่เกริ่นไว้ก่อนเลยว่าเป็น Bad News เค้าพูดอะไรมากมาย บลาๆๆๆ อุ้ยได้ยินชัดเจนและก้องในหูแค่เพียงว่า "I can't to garuntee your salary in next month and this month i can pay only your salary and tax with out annual bonus."

แค่เพียงเท่านี้ เท่านี้จริงๆ.. ทำให้ช็อคกันไปเลยทั้งออฟฟิศ นั่นหมายความว่าอะไรคงไม่ต้องพูดกัน.. นิ่งและอึ้ง แต่วันต่อมาก็ยังมาทำงานและบอสให้ช่วยกัน search หา Company ที่เกี่ยวกับ Computer และ Security Computer and Government in UK เพื่อที่จะ sent greating card to them and intruduce our company.

จากวันอังคารมาถึงวันพฤหัส.. อุ้ยก็กลับไม่ได้รู้สึกซีเรียสอะไรมากมาย เพราะเชื่อว่าบอสอุ้ยสามารถพาสถานการณ์นี้ผ่านไปด้วยดีได้.. แต่กระนั้นก็เหอะ อุ้ยก็เริ่มร่อน RESUME ไปยังบริษัทต่างๆ แล้ว เพราะเหมือนกับว่าใจนึงก็ยอมรับ แต่อีกใจนึงก็ยังดื้อดึง.. คิดง่ายๆ ก็เหมือนกับแฟนแหละ คนมันจะทิ้งอ่ะ ถามว่าเรารู้แก่ใจแล้วว่าเค้าจะทิ้งแต่ก็รับไม่ได้เลยยังแอบหลอกตัวเองไปอีกหน่อยว่าเค้าไม่ทิ้งเราหรอก ประมาณนั้น..

วันศุกร์ที่ผ่านมา.. เป็นศุกร์ที่เงินเดือนออก เป็นศุกร์สิ้นเดือน เป็นศุกร์ที่ควรจะลัลล้า แต่ศุกร์นี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น เพราะมันถูกแทนที่ด้วยน้ำตาและความว่างเปล่า.. บอส confirm กับ 3 Senior ที่เราทั้งหมดตัดสินใจส่งพวกพี่ๆ เค้าไปคุยกับบอสเพื่อ confirm ความคิดของพวกเราทั้งหมด.. และคำตอบที่ได้ก็เป็นอย่างที่เราคิด โดยพี่ๆ เล่าว่าบอสเองก็ลำบากไม่ใช่น้อย เค้าก็พยายามทำดีที่สุดแล้วด้วยการส่ง RESUME ของพวกเราทั้งหมดไปที่ Recuirtment พร้อมทั้งบอกว่า เค้าไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้มากกว่านี้ เค้าเองก็ไม่ต่างจากพวกเรา และเด่วเค้าจะออกไปข้างนอกและคงไม่กลับเข้ามาแล้ววันนี้

พวกพี่ๆ เค้ารู้ดีว่าเป็นยังไง รวมทั้งตัวเราด้วย.. ก่อนที่บอสจะเดินออกไป เค้าก็กล่าว Happy New Year และมีรอยยิ้มให้เหมือนเช่นเคย แต่เราก็รู้สึกได้ว่ารอยยิ้มแห้งๆ นั่นมันยากเหลือเกิน และบอสจะรู้สึกยังไงถ้ากลับเค้ามาในออฟฟิศแล้วเห็นโต๊ะพนักงานว่างเปล่า จาก 4 โมงถึง 5 โมงครึ่ง ทุกคนพยายามหาถุงเพื่อที่จะเก็บของของตัวเองกลับไป..

5 โมงครึ่ง โต๊ะทำงานที่เคยรกด้วยเอกสาร และของสัพเพเหระมากมาย ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า มองดูแล้วสะอาดสะอ้านน่ามองทีเดียว แต่ก็เป็นความสะอาดที่ไม่มีใครต้องการ.. เราทั้งหมดถ่ายรูปรวมกันเป็นครั้งแรกและคิดว่าน่าจะครั้งสุดท้าย เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอกันอีกเมื่อไร

ของๆ อุ้ยถูกยัดลงกล่อง.. และ TL มารับที่ออฟฟิศ พร้อมคำถามมากมายที่ยากเกินจะตอบ.. บางครั้งคำถามของ TL และคำพูดของ TL ไม่ได้เหมาะกับสถานการณ์หรือความรู้สึกในตอนนั้นเลย คนที่ถูกถามหรือคนที่รับฟังในขณะนั้นเลยต้องส่งเสียงดังราวกับฝูงหมาป่าบ้าคลั่งว่าให้เลิกถามคำถามแบบนั้น เลิกเสนอไอเดียแบบนี้สักที มันยากที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไป.. แต่ในบางคำพูดก็แฝงไปด้วยความห่วงใย และน้ำใจที่หยิบยื่นให้เสมอในเวลาที่ยากลำบากแบบนี้

ครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกหรือป่าวนะ.. ที่บลอคของอุ้ยเต็มไปด้วยตัวอักษรที่ออกจากความรู้สึกล้วนๆ พอพิมพ์เสร็จทั้งหมดก็อ่านอีกนึงรอบ.. ไม่ม่ตรงไหนตกหล่น หรือขาดเกินเลย มันออกจากความรู้สึกไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองมาจากสมองเลยแม้แต่นิด.. ไหลต่อเนื่องลงมาที่ปลายนิ้วในทันที..

จากขาวเป็นดำ จากหน้าเป็นหลัง จากคนที่มีการงานมั่นคง เงินเดือนสูงมาก สวัสดิการดีเยี่ยม ออฟฟิศสวยหรู เสื้อผ้าหน้าผมทันสมัย บัดนี้ไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว.. เงินจะออกจากกระเป๋าต้องคิดแล้วคิดอีก ต้องทำตัวลีบๆ เจียมตัว.. เพราะยังมีหนี้สินอีกมากมายที่รอให้เคลียร์.. หากยังไม่มีงานทำภายในเดือนหน้านี้.. อาจโดนหนี้สินรุมทึ้งได้.. ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป

วันนี้กับเทียนจุดน้ำมันหอมระเหยราคา 100 บาท
ทำให้อุ้ยรู้สึกแย่ได้มากขนาดนี้เลย..
ทำให้อุ้ยไม่เข้าใจกับ TL เลย..
ทำให้เราไม่เข้าใจกันอย่างมากๆ
ทำให้อุ้ยรู้สึกอยากไปจากชีวิตเค้า
ทำให้อุ้ยลืมเรื่องราวดีๆ มากมาย
ทำให้เค้ากลายเป็นคนที่พูดจาซ้ำเติมคนเก่งมากกว่าเมื่อก่อน
ทำให้มืออุ้ยเจ็บมากๆ แทบกระดูกหัก ทำให้เรื่องราววันนี้มันแย่มากๆ
ทำให้อุ้ยร้องไห้จนตาบวม
ทำให้อุ้ยไม่อยากมีเค้าอีกแล้ว...

อุ้ยผิดหวังในตัวเค้ามากๆ อุ้ยเชื่อว่าอุ้ยไม่เข้าใจเค้าแน่ๆ
และคงไม่มีวันเข้าใจด้วย